Serdecznie dzi\u0119kujemy i zapraszamy wszystkich do czytania! <\/p>\n\n\n\n
Pierwsze zdj\u0119cie pochodzi ze zbior\u00f3w Zbigniewa Klimczaka. Zosta\u0142o zrobione w 1959 roku na jachcie Pietrek, podczas dwuosobowego rejsu na Bornholm.<\/p>\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/jkmgryf.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/10\/zeglarz_pietrek.jpg\")
\u201ePlutonem\u201d Gdynia – \u015awinouj\u015bcie \u2013 Gdynia Regaty w sierpniu 1956r.<\/strong><\/p>\n\n\n\n W dniu rozpocz\u0119cia zawod\u00f3w stan\u0119li\u015bmy wszyscy rz\u0119dem przy swoich \u0142\u00f3dkach i z uwag\u0105 ws\u0142uchiwali\u015bmy si\u0119 w przem\u00f3wienie otwieraj\u0105cego regaty komandora. Byli\u015bmy ju\u017c wszyscy w komplecie, w\u0142a\u015bnie przed paroma godzinami do\u0142\u0105czy\u0142 do nas kapitan, kt\u00f3ry mia\u0142 prowadzi\u0107 \u201ePlutona\u201d. By\u0142 to niewysoki, szczup\u0142y, ju\u017c w \u015brednim wieku jegomo\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n Przyby\u0142 prosto z zarz\u0105du LP\u017b`tu, st\u0105d wzbudza\u0142 po\u015br\u00f3d \u017ceglarzy niema\u0142y respekt. Zacz\u0105\u0142 si\u0119 przegl\u0105d za\u0142\u00f3g. Do W\u0142adys\u0142awowa cieszyli\u015bmy si\u0119 sielank\u0105, w dodatku nasi konkurenci pogin\u0119li ju\u017c za horyzontem. Nie trwa\u0142o to jednak zbyt d\u0142ugo, bo pi\u0119kna \u017cegluga sko\u0144czy\u0142a si\u0119 gdzie\u015b na wysoko\u015bci \u0141eby. Wspania\u0142a pogoda zacz\u0119\u0142a si\u0119 szybko zmienia\u0107. Rosn\u0105cy w si\u0142\u0119 zachodni wiatr coraz bardziej k\u0142ad\u0142 nas na burt\u0119 – p\u0142yn\u0119li\u015bmy ostrym bajdewindem. Przybieraj\u0105ca fala coraz cz\u0119\u015bciej wdziera\u0142a si\u0119 na pok\u0142ad. Uciekaj\u0105cy z \u0142owisk rybacy nak\u0142aniali nas, aby\u015bmy pod\u0105\u017cali z nimi do portu, niekt\u00f3rzy nawet proponowali nam holowanie. Ostrzegali przed naci\u0105gaj\u0105cym sztormem. Zgodnie z regulaminem mogli\u015bmy si\u0119 schroni\u0107, ale tylko o w\u0142asnych si\u0142ach, holowanie grozi\u0142o kompletn\u0105 dyskwalifikacj\u0105. Do \u0141eby mieli\u015bmy kilkana\u015bcie mil, na tyle daleko, \u017ceby nie zd\u0105\u017cy\u0107 przed szybko nadci\u0105gaj\u0105cym sztormem. Nie wystarczy\u0142o to na d\u0142ugo, sztorm przybiera\u0142 na sile i trzeba by\u0142o wi\u0119cej refowa\u0107. Z uwagi na niezliczon\u0105 ilo\u015b\u0107 wystaj\u0105cych z wody wrak\u00f3w, szczeg\u00f3lnie w pobli\u017cu Ko\u0142obrzegu Dziwnowa i samego \u015awinouj\u015bcia musieli\u015bmy si\u0119 oddali\u0107 bardziej w morze. Troch\u0119 si\u0119 na tym traci\u0142o, ale by\u0142o bezpieczniej.<\/p>\n\n\n\n Nareszcie! Wczesnym porankiem pi\u0105tego dnia byli\u015bmy ju\u017c na farwaterze prowadz\u0105cym do \u015awinouj\u015bcia. Ku naszemu zmartwieniu wiatr zdecydowanie skr\u0119ci\u0142 na po\u0142udnie. Ze wzgl\u0119du na w\u0105ski szlak wodny zmusi\u0142o to nas do cz\u0119stego halsowania. Nic jednak nie by\u0142o za darmo. Nasza rado\u015b\u0107 nie trwa\u0142a d\u0142ugo, Heniu ugrz\u0105z\u0142 na dobre i nie m\u00f3g\u0142 si\u0119 za nic ruszy\u0107. Stercza\u0142 samotnie jak wiecha i spogl\u0105da\u0142 \u017ca\u0142o\u015bnie w nasz\u0105 stron\u0119. Znowu nowy problem, jak go stamt\u0105d wydosta\u0107? \u017baden z nas si\u0119 nie spodziewa\u0142, \u017ce na p\u00f3\u0142metku zameldujemy si\u0119 na dob\u0119 przed reszt\u0105.<\/p>\n\n\n\n Pami\u0119tam, \u017ce zacumowali\u015bmy w pobli\u017cy d\u0142ugiej wiaty peronowej, do kt\u00f3rej bieg\u0142y brukowan\u0105 ulic\u0105 tory kolejowe. Miasto zamieszkane by\u0142o jedynie cz\u0119\u015bciowo, najbardziej w pobli\u017cu kana\u0142u rzeki. Im dalej na zach\u00f3d, tym wi\u0119cej mo\u017cna by\u0142o spotka\u0107 opustosza\u0142ych dom\u00f3w. Zdarza\u0142y si\u0119 nawet puste ulice. Wsz\u0119dzie si\u0119 spotyka\u0142o maszeruj\u0105cych marynarzy radzieckich. Zdziwi\u0142a nas tak\u017ce spora ilo\u015b\u0107 cygan\u00f3w, kt\u00f3rzy wprowadzali si\u0119 do opuszczonych mieszka\u0144. Zacz\u0119li\u015bmy pow\u0105tpiewa\u0107, czy to jest aby polskie miasto.<\/p>\n\n\n\n Jeszcze tego samego dnia wys\u0142ano nas z wanienk\u0105 do masarni po kie\u0142bas\u0119. Udaj\u0105c si\u0119 w kierunku po\u0142udniowym szli\u015bmy podziurawion\u0105 ulic\u0105, na kt\u00f3rej jeszcze le\u017ca\u0142 nie uprz\u0105tni\u0119ty gruz. Nie mieli\u015bmy wielkiej trudno\u015bci do niej dotrze\u0107. Ju\u017c od samego pocz\u0105tku prowadzi\u0142 nas niesamowity zapach \u015bwie\u017co w\u0119dzonej w\u0119dliny. Zrobi\u0142o to na nas tak wielkie wra\u017cenie, \u017ce zacz\u0119li\u015bmy wr\u0119cz biec w jego kierunku. Nie by\u0142o si\u0119 czego dziwi\u0107, od trzech dni nie mieli\u015bmy nic w ustach poza wilgotnym chlebem i mdl\u0105cym d\u017cemem. Przyzna\u0107 musz\u0119, \u017ce nasze wyczekiwanie nie by\u0142o nadaremne, ju\u017c po paru godzinach, kiedy odjecha\u0142y ci\u0119\u017car\u00f3wki, otrzymali\u015bmy kilkana\u015bcie kilogram\u00f3w z\u0142ocistej, pachn\u0105cej, jeszcze ciep\u0142ej kie\u0142basy zwyczajnej. Mia\u0142o to wystarczy\u0107 dla wszystkich za\u0142\u00f3g naszych jacht\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Po raz pierwszy od paru dni mogli\u015bmy si\u0119 wyspa\u0107 pod suchymi kocami. Pomog\u0142a nam w tym ciep\u0142a i s\u0142oneczna pogoda Opuszczaj\u0105c \u015awinouj\u015bcie napotkali\u015bmy na redzie pod\u0105\u017caj\u0105cego do portu \u201ePiotrka\u201d, a par\u0119 mil za nim nast\u0119pne \u201ekoniki\u201d. Maj\u0105c przesz\u0142o dob\u0119 rezerwy z tryskaj\u0105cym wr\u0119cz humorem skierowali\u015bmy si\u0119 w stron\u0119 Gdyni. – Przecie\u017c wy tworzycie potencjalne zagro\u017cenie na jachcie, was nie mo\u017cna nawet na chwil\u0119 pozostawi\u0107 samego przy sterze – sarka\u0142. Pe\u0142en dumy, sam na pok\u0142adzie, sam przy sterze, co chwil\u0119 spogl\u0105da\u0142em na szeroko rozpostarte \u017cagle z obaw\u0105 , aby nie zrobi\u0107 zwrotu przez ruf\u0119. Wiatr nieco przybiera\u0142 na sile, a to przek\u0142ada\u0142o si\u0119 na nasz\u0105 pr\u0119dko\u015b\u0107. I tak sobie p\u0142yn\u0105\u0142em. Przed powrotem do Warszawy wyda\u0142 po\u017cegnalne przyj\u0119cie, na kt\u00f3rym opr\u00f3cz jego dzielnej za\u0142ogi, pami\u0119tam, uczestniczyli tak\u017ce mi\u0119dzy innymi poprzedni kapitan \u201eM\u0142odej Gwardii\u201d ex \u201eGenera\u0142 Zaruski\u201d oraz Franek z Ew\u0105. B\u0119d\u0105c ju\u017c mocno \u201epod humorem\u201d usilnie stara\u0142 si\u0119 nas nauczy\u0107 swojej ulubionej piosenki \u201eMy bony is over the ocean\u201d. Naszego regatowego kapitana widzia\u0142em w ten wiecz\u00f3r po raz ostatni. Dziwne. Podczas sztormu wymaga\u0142 od nas wszystkich dok\u0142adnego przywi\u0105zywania si\u0119 do jachtu. Janusz Radwa\u0144ski<\/p>\n\n\n\n Gdynia, jesie\u0144 2005<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Przechodz\u0105cy obok nas g\u0142\u00f3wny s\u0119dzia, a by\u0142 nim Bogdan, pozwoli\u0142 sobie na ma\u0142y \u017cart.
-O widz\u0119, \u017ce macie dodatkowy maszt , pewno pognacie jak b\u0142yskawica.
Uwaga ta dotyczy\u0142a Henia, kt\u00f3ry mierzy\u0142 prawie dwa metry. Przezywali\u015bmy go \u017cartobliwie \u201ebezanem\u201d.
Wszyscy na pok\u0142ad! \u017bagle na maszt! Rakieta w g\u00f3r\u0119! \u2013 zacz\u0119\u0142y si\u0119 regaty.
Lini\u0119 startu przeszli\u015bmy jako przedostatni, ale ju\u017c na wysoko\u015bci boi GD byli\u015bmy daleko na przedzie. Wia\u0142 s\u0142aby po\u0142udniowy wiatr i postawiona genua dodawa\u0142a nam skrzyde\u0142. -Hmm…, czym wy\u015bcie do diab\u0142a posmarowali ten kil? Pierwszy raz spotykam tak pruj\u0105cego \u201ekonia\u201d, jeszcze w dodatku przy tak s\u0142abym wietrze \u2013 dziwi\u0142 si\u0119 nasz Warszawiak.
-Nie wa\u017cne czym, grunt \u017ce pokazujemy wszystkim ruf\u0119 \u2013 niedbale, ale z odrobin\u0105 dumy odpowiedzia\u0142 Adam.
Zosta\u0142y rozpisane zaj\u0119cia. Za\u0142oga sk\u0142ada\u0142a si\u0119 z pi\u0119ciu os\u00f3b. Podzielili\u015bmy si\u0119 na czterogodzinne wachty. Ja zosta\u0142em przydzielony do Adama, a Heniu do Lili – bardzo kole\u017ce\u0144skiego ch\u0142opaka w moim wieku, z kt\u00f3rym mia\u0142em si\u0119 zajmowa\u0107 kambuzem.
W por\u00f3wnaniu z Heniem, Lila by\u0142 niskiego wzrostu, ale za to mocno zbudowany. Swoj\u0105 atletyczn\u0105 postur\u0119 zawdzi\u0119cza\u0142 treningom zapas\u00f3w. Jedynie on m\u00f3g\u0142 dok\u0142adnie wybra\u0107 szoty grota przy silnym wietrze.<\/p>\n\n\n\n
– Co tam.., to przecie\u017c letni sztorm, kt\u00f3ry za par\u0119 godzin minie \u2013 pociesza\u0142 nas kapitan.
– Za\u0142\u00f3\u017ccie sztormowego foka i zrefujcie troch\u0119 grota \u2013 poleci\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Nie mog\u0119 dzisiaj okre\u015bli\u0107 \u00f3wczesnej skali si\u0142y wiatru, ale pami\u0119tam, \u017ce przy cz\u0119sto powtarzaj\u0105cych si\u0119 szkwa\u0142ach morze stawa\u0142o si\u0119 bia\u0142e od grzywaczy. Baliowaty kad\u0142ub \u201ePlutona\u201d podskakiwa\u0142 na falach niczym ko\u0144 w galopie, st\u0105d by\u0107 mo\u017ce wzi\u0119\u0142a si\u0119 nazwa tego modelu \u0142\u00f3dki. W przeciwie\u0144stwie do pierwszorz\u0119dnej g\u0142adzi cz\u0119\u015bci podwodnej, szczelno\u015b\u0107 g\u00f3ry pozostawia\u0142a wiele do \u017cyczenia. Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce mamy dziurawy fartuch masztu, nieszczelne bulaje i klapy w\u0142az\u00f3w. Schodz\u0105ca wachta z pok\u0142adu zamiast odpocz\u0105\u0107 zabiera\u0142a si\u0119 do wylewania wody z z\u0119zy, kt\u00f3rej przybiera\u0142o coraz wi\u0119cej. Alarmem, \u017ce jest jej za du\u017co, by\u0142o przesi\u0105kanie materac\u00f3w i koc\u00f3w. Wygl\u0105da\u0142o to tak: wybierali\u015bmy prawie wszystk\u0105 wod\u0119, k\u0142adli\u015bmy si\u0119 na koj\u0119 zawietrzn\u0105 i zbudzeni po chwili pluskiem znowu \u0142apali\u015bmy za wiadro. Koja nawietrzna wydawa\u0142a si\u0119 bardziej sucha, chocia\u017cby do pierwszego zwrotu, jednak przesz\u0142o czterdziestostopniowy przechy\u0142 nijak nie pozwala\u0142 na niej zasn\u0105\u0107. Cz\u0119ste wylewanie wody, wachta na pok\u0142adzie oraz trudno\u015bci z utrzymaniem naczynia na kuchence, a nawet samej kuchenki, pozbawi\u0142y nas zupe\u0142nie mo\u017cliwo\u015bci spo\u017cycia ciep\u0142ego posi\u0142ku. Posilali\u015bmy si\u0119 jedynie chlebem z dodatkiem w\u0119dliny albo sera. Popija\u0107 mo\u017cna by\u0142o zimn\u0105 wod\u0105 os\u0142adzan\u0105 sokiem.
– Masz tutaj tabliczk\u0119 czekolady – pocz\u0119stowa\u0142 mnie Adam, kiedy le\u017celi\u015bmy pod mokrymi kocami.
– Zjedz j\u0105 ca\u0142\u0105, mo\u017ce si\u0119 troch\u0119 rozgrzejesz, zd\u0105\u017cy\u0142em je jeszcze wyci\u0105gn\u0105\u0107 z mokrej bakisty. Wiesz, chuchajmy razem, to b\u0119dzie nam troch\u0119 cieplej. Cholera! Nie mam ju\u017c na sobie suchej nitki – skar\u017cy\u0142 si\u0119 na pod\u0142e warunki.
\u00a0Dygoc\u0105c z zimna starali\u015bmy si\u0119 zasn\u0105\u0107 chocia\u017c na chwil\u0119. Nie pozwoli\u0142a mi jednak na to zjedzona w po\u015bpiechu czekolada. Razem z silnym rozko\u0142ysem spowodowa\u0142a u mnie takie torsje, \u017ce przez ca\u0142y czas siedzia\u0142em z zanurzon\u0105 w wiadrze g\u0142ow\u0105. Zzi\u0119bni\u0119ty, mokry, wym\u0119czony torsjami, by\u0142em bliski g\u0142o\u015bnego krzyku: ja chc\u0119 do domu!!! Zaklina\u0142em si\u0119, \u017ce moja noga nigdy ju\u017c nie stanie na \u017cadnym jachcie, ani na innych p\u0142ywaj\u0105cych na morzu gratach.
Silny zachodni sztorm zatrzyma\u0142 nas w miejscu. Halsowali\u015bmy raz na p\u00f3\u0142nocny zach\u00f3d a\u017c pod Bornholm \u2013 wida\u0107 nawet by\u0142o \u0142un\u0119 jego latarni \u2013 to znowu na po\u0142udnie, gdzie zawsze na lewej burcie mieli\u015bmy Stilo. Napieraj\u0105ce fale nie pozwala\u0142y nam si\u0119 przesun\u0105\u0107 na zach\u00f3d ani na mil\u0119. Niew\u0105tpliwie przyczyni\u0142a si\u0119 do tego konstrukcja jachtu. \u201eKo\u0144\u201d bardzo t\u0119po chodzi\u0142 na wiatr, a jego szeroki \u201etors\u201d zatrzymywany by\u0142 skutecznie.
Trzeciego dnia sztorm zacz\u0105\u0142 odpuszcza\u0107. Cz\u0119\u015bciej spotykali\u015bmy ju\u017c kutry polskie i du\u0144skie.
S\u0142abn\u0105cy wiatr skr\u0119ci\u0142 teraz na po\u0142udnie, co pozwoli\u0142o nam ju\u017c pe\u0142nym bajdewindem, a nieraz nawet p\u00f3\u0142wiatrem pod\u0105\u017ca\u0107 w stron\u0119 \u015awinouj\u015bcia. Grzywacze szybko zanika\u0142y, jedynie od czasu do czasu nieco wi\u0119ksza fala troch\u0119 moczy\u0142a. Sko\u0144czy\u0142o si\u0119 koszmarne wybieranie wody i wreszcie mo\u017cna by\u0142o co\u015b ugotowa\u0107. Wszystkim nam poprawi\u0142y si\u0119 humory, a kapitan to zacz\u0105\u0142 sobie nawet pod\u015bpiewywa\u0107 swoje \u201cMy bony is over the ocean\u201d .
Wieczorem min\u0119li\u015bmy Jaros\u0142awiec, nad ranem G\u0105ski. Z niepokojem rozgl\u0105dali\u015bmy si\u0119 woko\u0142o za przeciwnikami – bezskutecznie. Co raz to kt\u00f3ry\u015b z nas wykrzykiwa\u0142, \u017ce widzi \u017cagiel, okazywa\u0142o si\u0119 p\u00f3\u017aniej , \u017ce to bielej\u0105cy si\u0119 grzywacz. Nie znana nam by\u0142a w tym czasie nasza pozycja regatowa, ale mieli\u015bmy cich\u0105 nadziej\u0119, \u017ce nadal prowadzimy, a je\u017celi ju\u017c nie, to chyba nie wiele stracili\u015bmy do czo\u0142\u00f3wki. Po postawieniu naszej niezawodnej genu\u0142y gnali\u015bmy jak przed sztormem, nie wiele trac\u0105c na szybko\u015bci nawet wtedy, kiedy to trzeba by\u0142o \u015bci\u0105gn\u0105\u0107 grota i troch\u0119 go pocerowa\u0107, poniewa\u017c potarmosi\u0142o go nieziemsko.<\/p>\n\n\n\n
Obie burty wybiera\u0142y szoty i baksztag tak cz\u0119sto, \u017ce znowu byli\u015bmy mokrzy, tym razem jednak nie od sztormu. Rozgl\u0105dali\u015bmy si\u0119 pilnie za przeciwnikami, ale ku naszej rado\u015bci \u017cadna \u0142\u00f3dka nie przypomina\u0142a \u201ekonia\u201d.
Po naszej prawej burcie pokaza\u0142y si\u0119 ju\u017c zabudowania miejskie. Jeszcze jeden hals i skierujemy si\u0119 na lini\u0119 mety. Znajdowa\u0142a si\u0119 ona mniej wi\u0119cej w miejscu, gdzie teraz dobija prom z Warszowa. \u017beby min\u0105\u0107 j\u0105 lewym halsem z imponuj\u0105c\u0105 szybko\u015bci\u0105, nale\u017ca\u0142o troch\u0119 nabra\u0107 wysoko\u015bci. Mo\u017cna to by\u0142o uzyska\u0107 wchodz\u0105c nieco w g\u0142\u0105b g\u0142\u00f3wnego kana\u0142u prowadz\u0105cego do Szczecina. Tak te\u017c uczynili\u015bmy. Po zwrocie, ju\u017c p\u00f3\u0142wiatrem, pruli\u015bmy prosto na met\u0119. Niestety, przep\u0142ywaj\u0105c za blisko ostrogi rozdzielaj\u0105cej port Marynarki Wojennej od wspomnianego kana\u0142u ugrz\u0119\u017ali\u015bmy na dobre w b\u0142otku. Na nic si\u0119 zda\u0142o spychanie przy pomocy bosaka i pagaj\u00f3w. Przechylali\u015bmy \u0142ajb\u0119 na wszystkie strony chc\u0105c zmniejszy\u0107 zanurzenie – r\u00f3wnie\u017c bezskutecznie.
– Hej, ch\u0142opaki! Podajcie cum\u0119, to was odci\u0105gniemy \u2013 oferowali swoj\u0105 pomoc przep\u0142ywaj\u0105cy szalup\u0105 marynarze.
Henio \u017cwawo pobieg\u0142 do forpiku po lin\u0119 i kiedy ju\u017c j\u0105 mia\u0142 podawa\u0107 rozleg\u0142 si\u0119 g\u0142o\u015bny krzyk Adama.
– Nie!!! Nie podawaj!!! Po drugiej stronie obserwuje nas komisja i szlag trafi nasz wysi\u0142ek, natychmiast nas zdyskwalifikuj\u0105.
Sytuacja stawa\u0142a si\u0119 coraz bardziej nerwowa. Co chwil\u0119 spogl\u0105dali\u015bmy w stron\u0119 morza wypatruj\u0105c doganiaj\u0105ce nas jachty. Jakby tego by\u0142o ma\u0142o, zawirowanie wody lub by\u0107 mo\u017ce wchodz\u0105cy pr\u0105d spycha\u0142 nas coraz bardziej w bagno.
– Nie ma innego wyj\u015bcia, jak wej\u015b\u0107 do wody i pr\u00f3bowa\u0107 zepchn\u0105\u0107 \u2013 zdecydowa\u0142 kapitan.
Wszystkie oczy zwr\u00f3ci\u0142y si\u0119 od razu na Henia, kt\u00f3ry zacz\u0105\u0142 ju\u017c zdejmowa\u0107 spodnie.
– Zostaw tylko tenis\u00f3wki na nogach, bo kto wie, jakie szpejostwa mog\u0105 si\u0119 w tym \u015bwi\u0144stwie znajdowa\u0107 \u2013 doradza\u0142 Adam.
Kiedy Heniu by\u0142 ju\u017c za burt\u0105, my, to znaczy ja z Lil\u0105 weszli\u015bmy na wychylony nad wod\u0119 nok bomu. \u0141ajba si\u0119 mocno przechyli\u0142a.
Hurrra..! Uda\u0142o si\u0119! Po d\u0142u\u017cszej chwili trwaj\u0105cej dla nas wieki i po wielkim wysi\u0142ku Henia, kt\u00f3ry z determinacj\u0105 spycha\u0142 nas z mielizny grz\u0119zn\u0105c przy tym coraz bardziej w mule, zacz\u0119li\u015bmy si\u0119 przemieszcza\u0107 bardzo powoli na g\u0142\u0119bsz\u0105 wod\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Kotwicz\u0105c w dostatecznej odleg\u0142o\u015bci od ostrogi, popuszczaj\u0105c \u0142a\u0144cuch, zbli\u017cyli\u015bmy si\u0119 do niego na tyle, \u017ceby uchwyci\u0142 si\u0119 wyrzuconego ko\u0142a. Nast\u0119pnie mocno podbieraj\u0105c, co nie przychodzi\u0142o \u0142atwo, starali\u015bmy si\u0119 wyci\u0105gn\u0105\u0107 naszego wybawc\u0119. Tutaj z kolei przyda\u0142a si\u0119 \u201epara\u201d Lili. Zapieraj\u0105c si\u0119 mocno o sztag wyci\u0105ga\u0142 \u0142a\u0144cuch metr po metrze. Wydawa\u0142 przy tym g\u0142o\u015bne westchnienia i inne d\u017awi\u0119ki.
Wprawdzie by\u0142em mu wyznaczony do pomocy, ale nic tam by\u0142o po mnie.
Nagle dobieg\u0142y do nas okrzyki tryumfu z rufy. Wydawali je asekuruj\u0105cy \u201erozbitka\u201d, kapitan z Adamem. Henio w ko\u0144cu \u201ewystrzeli\u0142\u201d jak korek z szampana i zacz\u0105\u0142 podp\u0142ywa\u0107 do burty. Po chwili by\u0142 ju\u017c na \u0142ajbie i cuchn\u0105cym bagnem, mazutem i jeszcze czym\u015b innym zabrudzi\u0142 ca\u0142y kokpit.
– No, nareszcie jeste\u015b z nami ca\u0142y i zdrowy \u2013 klepa\u0142 go przyja\u017anie po plecach kapitan.
– Jestem.. , jestem… – mrukn\u0105\u0142 nasz bohater – Ale co z tego, kiedy tam zosta\u0142y moje pepegi.<\/p>\n\n\n\n
W masarni zostali\u015bmy poddani wielkiej pr\u00f3bie cierpliwo\u015bci. Stoj\u0105c w d\u0142ugiej kolejce, zrezygnowani i przygn\u0119bieni przygl\u0105dali\u015bmy si\u0119 ju\u017c oboj\u0119tnie, jak te niesamowicie cudnie pachn\u0105ce w\u0119dliny \u0142adowane s\u0105 na wojskowe samochody, na kt\u00f3rych biela\u0142y du\u017ce litery \u201eCA\u201d (sowietskaja armia).<\/p>\n\n\n\n
Doba odpoczynku ca\u0142kowicie wystarczy\u0142a, aby zregenerowa\u0107 si\u0142y na podr\u00f3\u017c powrotn\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Przy stale sprzyjaj\u0105cym wietrze, na pokonanie drugiego etapu wystarczy\u0142o jedynie dwie doby.
Podczas tego czasu przeszli\u015bmy, szczeg\u00f3lnie Heniu, Lila i ja, dog\u0142\u0119bne przeszkolenie z zakresu \u015bwiate\u0142 sygnalizacyjnych.
Na pytanie kapitana o okre\u015blenie kursu przep\u0142ywaj\u0105cych statk\u00f3w wed\u0142ug ich \u015bwiate\u0142 odpowiadali\u015bmy takimi bredniami, \u017ce nasz nauczyciel \u0142apa\u0142 si\u0119 za g\u0142ow\u0119.<\/p>\n\n\n\n
– No.., to gdzie.. mieli\u015bmy si\u0119 tego naaauczy\u0107, jak poo raz pierwszy p\u0142ywamy w… og\u00f3le po… morzu \u2013 jak zwykle troch\u0119 si\u0119 j\u0105kaj\u0105c stara\u0142 si\u0119 za wszystkich t\u0142umaczy\u0107 Lila.
– Do… tej poory to zawsze bby\u0142a oo\u015bla \u0142\u0105czka, albo Jjastarnia ii to tylko w dzie\u0144 \u2013 ci\u0105gn\u0105\u0142 dalej \u2013 ii czemu si\u0119 pan taak dziwi?
Oko\u0142o dwudziestu mil od mety przyczyni\u0142em si\u0119 do wielkiego zamieszania, jakie powsta\u0142o po\u015br\u00f3d za\u0142ogi za spraw\u0105 mojej indolencji \u017ceglarskiej, a mo\u017ce nad obowi\u0105zkowo\u015bci. Wchodzi\u0142a tu tak\u017ce obawa przed straszn\u0105 egzekucj\u0105. Dzisiaj sk\u0142ania\u0142bym si\u0119 raczej do tego pierwszego.
S\u0142o\u0144ce si\u0119 ju\u017c nieco unios\u0142o nad horyzont, kiedy obj\u0105\u0142em wacht\u0119 przy sterze. Nasz \u201ePluton\u201d zbli\u017ca\u0142 si\u0119 ju\u017c do trawersu Jastarni i po\u0142udniowo wschodnim kursem, pe\u0142nym fordewindem, pod\u0105\u017ca\u0142 w kierunku helskiego cypla. \u017bagle ustawione by\u0142y na motyla.
Raz po raz spogl\u0105da\u0142em na coraz cz\u0119\u015bciej ziewaj\u0105cego kapitana, kt\u00f3remu na skutek zm\u0119czenia kiwa\u0142a si\u0119 g\u0142owa na wszystkie strony.
– Chyba skocz\u0119 si\u0119 troch\u0119 zdrzemn\u0105\u0107 \u2013 zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do mnie \u2013 Jest cicho i spokojnie.
Trzymaj si\u0119 kursu i bro\u0144 Bo\u017ce nie zr\u00f3b rufy. Pami\u0119taj, jak ci bom przeleci, to przeci\u0105gn\u0119 pod kilem \u2013 napomina\u0142 parokrotnie.<\/p>\n\n\n\n
Po jakim\u015b czasie l\u0105d z prawej burty zaczyna\u0142 znika\u0107, a ja ci\u0105gle w obawie przed zwrotem trzyma\u0142em si\u0119 kursu.
– Gdzie.. my ju\u017c jeste\u015bmy? \u2013 ziewaj\u0105c zapyta\u0142 Adam, kt\u00f3ry przed chwil\u0105 wyszed\u0142 na pok\u0142ad.
– Szczerze m\u00f3wi\u0105c, nie wiem, ale trzymam tak, \u017ceby bom nie przelecia\u0142.- odpowiedzia\u0142em.
– O, popatrz, daleko przed dziobem rysuje si\u0119 jaki\u015b l\u0105d \u2013 oznajmi\u0142em rzeczowo.
Adam popatrzy\u0142 chwil\u0119 przez lornetk\u0119 i jak nie ryknie.
– Gdzie ty dupku p\u0142yniesz!!? Przecie\u017c przed nami rysuje si\u0119 mierzeja! Ju\u017c dawno powinni\u015bmy zrobi\u0107 zwrot! Nie widzia\u0142e\u015b , \u017ce mijamy cypel?
G\u0142o\u015bny krzyk Adama postawi\u0142 wszystkich na nogi. Obudzony kapitan z samego pocz\u0105tku nie dowierza\u0142 naszej pozycji.
– To wszystko moja wina \u2013 powiedzia\u0142 spokojnie – Mia\u0142em si\u0119 zdrzemn\u0105\u0107 tylko p\u00f3\u0142 godziny, a przespa\u0142em blisko trzy.
Po\u015bpiesznie zrobili\u015bmy zwrot na p\u00f3\u0142nocny zach\u00f3d. Z pe\u0142nego wiatru zrobi\u0142 si\u0119 bajdewind. Moje trzymanie \u017cagli\u00a0 na \u201e bro\u0144 Bo\u017ce nie zrobienie zwrotu przez ruf\u0119\u201d kosztowa\u0142o nas \u0142adnych par\u0119 godzin sp\u00f3\u017anienia.
Na szcz\u0119\u015bcie, kiedy dowiedzieli\u015bmy si\u0119, ju\u017c po zacumowaniu w Gdyni, \u017ce opr\u00f3cz nas \u017caden \u201eko\u0144\u201d jeszcze nie zawin\u0105\u0142, moja nawigacyjna wpadka rych\u0142o przesz\u0142a w zapomnienie.
Oficjalnie regaty zako\u0144czono dopiero za dwa dni, kiedy dobi\u0142a do mety ostatnia \u0142ajba.
Jako zwyci\u0119zcy, za\u0142oga otrzyma\u0142a po ma\u0142ym pucharku, a nasz warszawski dow\u00f3dca zosta\u0142 nagrodzony przepi\u0119knym kryszta\u0142em.<\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/jkmgryf.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/10\/puchar1956.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n
Najg\u0142o\u015bniej \u015bpiewa\u0142 Adam, chocia\u017c jego g\u0142os przypomina\u0142 raczej pianie m\u0142odego koguta.<\/p>\n\n\n\n
– Pami\u0119tajcie \u2013 ostrzega\u0142 \u2013 jak kto\u015b wyleci ze swojej winy za burt\u0119, to wcale nie b\u0119d\u0119 si\u0119 wraca\u0142.
W nied\u0142ugim czasie dowiedzieli\u015bmy si\u0119, \u017ce zgin\u0105\u0142 na Wi\u015ble na skutek wywrotki \u017cagl\u00f3wki \u2013 zapl\u0105ta\u0142 si\u0119 w szotach.<\/p>\n\n\n\n